Malou, 12 januari 2012
Nederland , Venray 10°

The Smoke that Thunders*

Deze laatste twee weken hebben me weer op prachtige plaatsen gebracht en me fantastische dingen laten zien. Eigenlijk niet in woorden of foto’s vast te leggen, maar ga toch en poging wagen om jullie een beetje een idee te geven van mijn laatste avonturen vanaf dit mooie, fascinerende, soms erg frustrerende, maar nooit vervelende continent.

Kerst was bij jullie nog in volle gang toen ik mijn vorige verhaaltje plaatste, maar hier was het al aardig aan het aflopen. De 25e hadden we een redelijk gewone (maar lekkere) maaltijd aan een net even wat feestelijker gedekte tafel dan normaal. Toen ik de 26e met mijn lieve familie aan het skypen was, hadden wij er al weer een “normale” dag op zitten, waarbij we wel even dé toeristische attractie van Chimoio hebben aangedaan: Cabeço de Velho, een berg die er uit ziet als het gezicht van een oude man (vandaar de naam).

Die week was relaxed. Beetje rondgehangen bij Els thuis, lekker creatief geweest met Kapulana en kroonkurken, nog wat voor mijn scriptie gedaan en een tripje gemaakt met Evie naar rotsschilderingen. Dit was een mooie ervaring. Na een heel welkomstritueel van zitten en proberen te praten onder een mangoboom, liepen we achter een vrouwtje aan dat op blote voeten voor ons uit stevende. De tocht was mooi, maar stijl, en doorweekt van het zweet kwamen we boven waar ons mooie tekeningen van krijgers en dieren wachtte. Niemand schijnt te weten hoe oud ze eigenlijk zij, en er zijn er een paar bij die redelijk nieuw aan doen, maar dat maakte ons avontuur er niet minder om

Oud & Nieuw vierden we in Beira. We konden bij Martin slapen die net een paar dagen in zijn appartementje zat. Achter zijn appartement vond een levendig tafereel plaats van vrouwen die kookten, de was ophingen of gewoon zaten te zitten. Een stukje verderop lag een oud hotel dat oorspronkelijk van de Portugezen was. De onafhankelijkheid van Mozambique gebeurde schijnbaar ineens in sneltreinvaart en de Portugezen waren aardig op hun teentjes getrapt. Als laatste actie lieten ze de leidingen van het hotel onderlopen met beton, waardoor ze compleet onbruikbaar werden. Het grote hotel is nu dus veranderd in een soort levendige sloppenwijk in dit grote gebouw.

Na wat wijntjes bij Martin gingen we uit eten in een tentje aan het strand. Toen het tegen twaalf uur liep, liepen we richting het strand waar al flink wat vuurwerk de lucht in ging (tja, Mozambiquanen leven nou eenmaal niet zo met de klok). Toch was het ook zonder aftellen duidelijk dat het zo goed als twaalf uur was, want ineens gingen er van alle kanten vuurpijlen en rotjes ongecontroleerd de lucht in en de straat op. We dachten een mooie plek te hebben aan het strand, maar weken snel naar achter, nogal een chaotisch geheel. De angst dat het vuurwerk onze kant op kwam werd gelukkig ook nog afgewisseld met verbazing en plezier om alle kleuren die de lucht in werden geschoten, dus het was wel degelijk een jaarwisseling zoals ‘ie hoort te zijn Waar we hoopten ergens een mooi feestje mee te pikken, bleek dat de boulevard niet echt de place to be was hiervoor. We hielden het dus bij wat drankjes en liepen toen naar huis. In onze bedjes hadden we rustig de hele nacht (en volgende dag) verder kunnen feesten met de ontzettend harde muziek die buiten nog gedraaid werd (voor de 3 man die er zat…), maar gelukkig doen oordopjes wonderen en sliep ik mijn roes aardig uit.

1 januari namen we jammer genoeg afscheid van Evie en reden terug naar Chimoio. Daar kon het grote inpakken beginnen wat achteraf gelukkig reuze meeviel. Na een fijne laatste nacht in Chimoio, vertrokken we maandagochtend met de auto richting de grens naar Zimbabwe. Hier ging alles prima, na een half uur stond ik in een nieuw Afrikaans land wat meteen duidelijk te zien was. Natuurlijk lastig te bepalen hoe een land echt in elkaar steekt als je er alleen als toerist bent, maar evengoed was het duidelijk dat er in Zimbabwe op de een of andere manier meer structuur is. De wegen zijn goed, de maïs is in nette rijen ingezaaid, de politie lijkt oprecht aardig en de hutjes en erven zien er vanaf de grote weg allemaal mooi bijgehouden uit.

Harare was de eindbestemming van de eerste dag en een aantal uren reden we door gevarieerd landschap om daar te komen. Maar schijn bedriegt wel degelijk want als je goed keek zag je de overblijfselen van een land dat ooit welvarend was. Bizar om te beseffen dat een man dit met zijn regime tot verval heeft weten te brengen en er nu op veel plekken schrijnende armoede heerst. Toch lijkt het op de meeste plekken nog altijd niet alsof het een ontwikkelingsland is: vruchtbare landbouwgrond wisselt zich af met grote cattle farms die, anders dan in Mozambique, met stevige hekken zijn omheind en vanaf de weg eindeloos lijken. Ook als we in Harare aankomen lijkt het meer alsof we een westerse stad binnen rijden, met de grote wolkenkrabbers en mega buitenwijken met even grote villa’s. Met een biertje relaxen we die avond op het terras van het hostel en ik kan eindelijk eens gesprekken voeren met mensen aan de bar: wat een opluchting dat ik de taal weer spreek!

De volgende dag vertrekken we in de richting van Mana Pools National Park waar we hopen in het park te kunnen verblijven die nacht. Aangekomen bij het kantoor van Parks and Wildlife wordt ons vermoeden dat de lodge vol zit bevestigd. De enige optie die we hebben is kamperen, iets waar ik als enige voor ben. We zouden aan de Zambezi onze tent op kunnen zetten en vanuit daar de volgende dag meteen op pad gaan. De kans dat olifanten, nijlpaarden en zelfs leeuwen ons kamp zullen bezoeken is aardig groot, maar dat lijkt me eigenlijk alleen maar extra gaaf. De anderen voelen zich hier niet fijn bij en ik moet eerlijk zeggen dat ik het advies van de rangers ook niet echt vertrouw. “Nee hoor mevrouw, u hoeft echt niet bang te zijn dat er iets gebeurd. Onze dieren zijn erg vriendelijk”. Ja dag, je hebt het wel over wilde leeuwen, olifanten en nijlpaarden. Natuurlijk ga je ze niet met opzet in de weg lopen, maar voor ons als Europeanen met amper kennis van de Afrikaanse wildernis, is het misschien ook wel echt niet zo slim om gewoon ergens onze tent op te slaan. Vond het in eerste instantie wel jammer dat we niet zouden gaan kamperen, maar dit werd dubbel en dwars goedgemaakt door de optie waar we wel voor kozen. In een dorp niet al te ver van Mana Pools waren huisjes te huur pal aan de Zambezi. Op de weg er naar toe zouden we al olifanten tegen kunnen komen volgens de ranger, maar met mijn olifanten-tracking achtergrond gaf ik het weinig kans. Toen ik op een gegeven moment in de verte gewoon een van deze gevaartes de weg over zag steken was ik dan ook heel erg blij verrast: wow, we rijden gewoon door hun leefgebied en wow ze lopen gewoon aan de kant van de weg!! Dit was niet de laatste olifant die dag: we zagen er verschillende lopen aan de kant van de weg en keken stilletjes toe hoe twee bij een poel niet ver van de weg stonden te drinken. Toen we aankwamen bij ons prachtige huisje aan het water kwam de echte verrassing: ze liepen achter onze huisjes langs!! Ik zat een tijdje op een paar meter afstand van een van hen te kijken hoe hij stond te eten in een bosje net achter onze hut. Ik hoorde het geluid van zijn kauwende tanden, rommelde maag en flapperende oren, was dit echt een wilde olifant waar ik zo dichtbij was?! Het voelde zo onwerkelijk, maar zo echt tegelijkertijd, wat een beest en wat fijn dat ik dit nog even mee kon pikken zo in mijn laatste week! We hoorden het gebrul van nijlpaarden en in de verte konden we op een gegeven moment een groepje van deze leuke beesten ontwaren. In de avond zwommen ze vlak voorbij onze hut en de dag was compleet. Zo hadden we dezelfde ervaring als we in onze tent hadden gehad, maar dan zonder hart in de keel en met een goede nachtrust

De dag daarna was er een van geweldige natuur en ontzettend veel wildlife. In de vroegte reden we naar Mana Pools om daar heel wat uren rond te rijden door de gevarieerde natuur. We zagen verschillende antilopen, apen, vogels, olifanten en nijlpaarden. Ons ontbijt aten we met uizicht op een nijlpaarden familie die op een paar meter afstand van ons in het water lag. Twee keer moesten we onderweg een tijdje stilhouden omdat een olifant onze weg blokkeerde (vond ik niet erg!). Natuurlijk moest ik af en toe de behoefte om toch dichterbij te willen onderdrukken. Met de ervaring van een kopstotende antilope in Beekse Bergen met schade aan de auto tot gevolg laat ik dat toch maar uit mijn hoofd Na een flinke route door het NP reden we terug naar de verharde weg want we zouden die dag nog een eind moeten rijden naar Kariba, vanwaar we de volgende dag op de ferry zouden stappen.

Dit was een heerlijke boottrip die aanvoelde als een cruise. 22 uur lang zaten we op het meer wat een heerlijk relaxte luierdag opleverde, daar was ik stiekem toch wel erg aan toe! Vanaf de boot zagen we flink wat olifanten aan de kant van de oever (als je goed keek), wat natuurlijk weer een feest was. De klapper op de vuurpijl was echter een zwemmende (!!!) olifant die van het ene eiland naar het andere zwom, zo’n 3 kilometer, geen idee dat ze dat deden! Op de boot zat toevallig een stel dat in Namibië al 10 jaar bezig was met olifanten en de lokale gemeenschap, dus een aantal leuke gesprekken gehad met zelfs een baanvoorstel als gevolg. Nog niet helemaal overtuigd waar de komende maanden me heen gaan brengen, maar sowieso geweldig om dit als eventuele optie te hebben

Vroeg in de ochtend reden we van de ferry af en konden we op weg naar onze laatste bestemming: Victoria Falls. Niet lang nadat we de ferry afreden werden we aangehouden door de politie. Rijbewijs check, niks bijzonders dachten wij. Toen Klaus zijn rijbewijs terugkreeg werd gevraagd hoe onze auto zo modderig kwam. We legden uit dat we er mee in Mana Pools waren geweest. “Aha, I see. Well, it is a criminal offence to be driving a dirty car in Zimbabwe, so would you please clean it before you continue? You will be arrested if you don’t obey”. Een beetje lacherig reden we verder, waren ze nou serieus? We namen maar het zekere voor het onzekere en een dorpje verderop zag de auto er weer spik en span uit.

Nog in de ochtend kwamen we aan in Victoria Falls, een toeristisch stadje dat volledig op de toeristenindustrie lijkt te draaien. We vonden een leuk hostel en deden de rest van de dag niet veel bijzonders. In de avond gingen we wel naar een 5 sterren lodge omdat deze uitzicht bleek te hebben op het NP en een drinkplaats. De lodge was prachtig, veel riet en hout, had er geen moeite mee gehad daar een nachtje te verblijven. Na een tijdje op de uitkijk te hebben gezeten liet een olifant zich zien en nee, dat verveelde nog altijd niet

De dag er na vertrokken we vroeg naar de Vic Falls en dit was een goede keuze: we waren de toeristenmeute mooi voor. Overdonderd door zoveel water en natuurkracht liepen we door de miezer van de watervallen heen totdat we helemaal doorweekt waren. In het zonnetje op een rots met prachtig uitzicht droogden we op en toen de rest even een stukje verder liep had ik deze immense watervallen zelfs even voor mezelf. Ook al zat ik op het randje van de afgrond (letterlijk, er zijn daar geen hekken), kwam ik even compleet tot rust. Dit was de perfecte laatste dag van dit mooie avontuur.

Die avond aten we bij de lodge van de avond daarvoor en had ik mijn beste maaltijd sinds ik in Afrika ben: krokodil en wrattenzwijn. Ik nam afscheid van mijn reismaatjes en ook al een beetje van Afrika, ook al had ik nog een hele trip voor de boeg. Zondag zat ik de hele dag in de bus terug naar Harare, waar ik gelukkig een goede nacht had in een hostel. De dag daarna deed ik er de hele dag over om naar Arusha te komen. Op zich ging dit aardig snel voorbij. Helaas vonden ze dat iemand die maar 1 nachtje in Tanzania blijft geen recht heeft op een transit visum (belachelijk!), dus moest ik de volle 50$ betalen om het land binnen te mogen. Een beetje dwars stapte ik dan ook Arusha binnen, maar gelukkig verdween dit snel omdat ik er eigenlijk ook wel heel veel zin in had om ook dit nog even mee te pikken. Ik bleek het perfecte hostel uitgekozen te hebben. Allemaal gezellige mensen die me meteen overal bij betrokken, jammer dat ik niet langer kon blijven! De meeste van hen gingen als vrijwilligers meedraaien in schoolprojecten, waaronder een complete Australische familie met wie ik meteen een goede klik had. Ik besloot de volgende ochtend met hen een van de projecten te bezoeken en zo stond ik om 9 uur ’s ochtends balletjes over te gooien met kindjes die me allemaal blij “teacher” noemden. Of ik het eens ben met deze projecten is weer een heel ander verhaal, maar in ieder geval een ongebruikelijke manier om kennis te maken met een deel van het leven in Arusha. ’s Middags dronk ik iets met Desiree (een Nederlandse die met haar Tanzaniaanse partner Afroriginal Tours heeft opgezet) wie ik via via kende en toen vroeg ik me helemaal af waarom ik ook al weer naar huis moest.

Toch zit ik op het moment dat ik dit type naar het vliegtuig te kijken dat klaargemaakt wordt voor vertrek: het avontuur zit er toch echt op. De komende maanden zal ik vooral bezig zijn met het uitwerken van mijn bevindingen en het op papier krijgen van mijn scriptie. Daarna is het vooralsnog nog een groot zwart gat, want mijn gevoel swingt me nog alle kanten op als het aankomt op het zoeken naar een baan. Van het WWF tot aan de Rabobank, van de LTO tot aan het Wereldpaviljoen, ik zou overal terecht kunnen komen. Aan de ene kant een eng idee om niks vastomlijnds te hebben, maar ik probeer het maar vooral te zien als een voorrecht dat mijn interesse nog altijd zo breed is.

Wat ik wel hoop is dat deze site over niet al te lange tijd weer vol komt te staan met verhalen, vanaf welke bestemming dan ook, want teruggaan wil ik sowieso. Voor hoe lang en met wat voor reden weet ik nog niet, maar ik sta open voor alles dat op mijn pad komt.

Dank jullie wel voor het trouwe volgen en de lieve reacties! Geen idee wie mijn site verder nog leest, maar aan het aantal bezoekers te zien zijn dat er stiekem een heleboel. Het zijn vaak lange verhalen omdat het op die manier ook wat meer vorm krijgt voor mezelf. Ik droomde van Afrika en nu heb ik een deel van die droom geleefd: tot de volgende keer!

Liefs,
Malou

Ps. Foto’s volgen hopelijk snel anders is iedereen welkom om ze een keertje te komen bekijken als ze in een boek geplakt zijn

* In lokale taal de naam van de Victoria Falls

Wil je goedkoop naar het buitenland bellen? Bel dan via HalloBuitenland.nl